Canada verslag

Hier ons Canada-verslag, we leggen dit – net als ons Pleyte-blog – voor onszelf vast, dus voel je niet bezwaard als je het niet leest (van mijn vrienden verwacht ik het eigenlijk wel hoor gheghegehegehegh). 

Zo ziet onze reis er op een map uit:

    Zondag 4 juni 2017 : KLM-vlucht naar Vancouver om 13.20 (duur 9.40 en aankomst 14.00 pm lokale tijd) door 9 uur tijdsverschil

    Goede vlucht, geen turbulentie, 4 films gezien en met de gratis airportshuttle naar Sandman Signature Vancouver Airport Hotel. Ff liggen en ondanks 9 uur tijdsverschil daarna gaan dineren met een rib in bone steak. Nederlandse tijd 4 uur in de nacht naar bed (lokale tijd 19.00 uur) en jawel: Piek heeft liggen snorren van 19.00-07.00 en Anja heeft wakker gelegen van 01.00 tot 07.00, zucht! Gebeld met de camperverhuur, maar die was dicht op zondag. Besloten Anja-style te gaan en ze in de ochtend te overbluffen door er gewoon vroeg aan te komen.

    Maandag 5 juni 2017: camper ophalen en naar Capilano Riverside RV ground

    Zon. Anja geslapen van 19.00-01.00 en daarna tot de ochtend wakker gelegen en met kids geappt etc. Piek klokje rond. Een ontbijt met Eggs Benedict (die Piek afschuwelijk vond, maar we niet hebben hoeven betalen, want volgens de baliemedewerker was het inclusief; echt niet). Met de taxi CAN$38, een leuke Pakistani (dus gekletst over onze India-reis) om 9.15 uur naar Cruise Canada, aankomst 10 uur. Anja’s plan gelukt, want eigenlijk was de incheck tussen 13.00 en 16.00, maar gelukkig was onze RV 25 ft. (recreational vehicle :)) gereed: HELEMAAL NIEUW!!! Om 11 uur uitleg gekregen en om 12 uur Piek als chauffeur eerst tanken (2 x CAN$ 50) en daarna langs de Walmart supermarkt om grootse inkopen te doen en daarna naar de liquor store voor wijn, whiskey en bier. Klaar om 15.00 uur en op onze TomTom (met de thuis gekochte kaart van Canada voor €45), via de juiste highway nummer 1 naar de vanaf thuis gereserveerde campsite Capilano Riverside RV Campground in Vancouver North voor 2 nachten. Aankomst 17.30. Piek perfect achteruit ingeparkeerd met aanwijzingen van Anja en alles (electra, water en vuilwaterafvoer) aangesloten. Even stress omdat we geen stroom op de USB-stopcontacten hadden en meteen contact met een Nederlands gezin aan de overkant die ook een Cruise Canada-camper hadden. Anja zelf de reset-button van de electra gevonden, maar intussen van hun allerlei dingen en adviezen gekregen (zouden dag erna terug NL vliegen). Anja alle tassen uitgeruimd en daarna lekker een salade gemaakt en Piek wat beef gebakken. Nog wat gezeten, gekletst en gelezen buiten en om 21.00 uur naar bed.

    Dinsdag 6 juni: Vancouver stad

    Zon. Anja geslapen van 21.00 tot 03.00 en van 05.00-07.00 en daarna een heerlijk ontbijt met gekookte eitjes door Piek. Met de bus naar Stanley Park in Vancouver. Prachtig gewandeld langs de 8,8 km lange Seawall aan de kust tot aan Beaver Lake (15 km). Bezoek Vancouver aquarium waar gefacetimet met Sam en Niqee. Enige bijzondere en heel mooi daar was een grote collectie kwallen. Daarna doorgelopen naar de wijk Gastown (waar rosé en een biertje). Via Chinatown met de bus weer naar huis (totaal 19,3 km gelopen). Piek een leren hoed gekocht waar hij heel blij mee is. Anja een totempaaltje voor op de vensterbank. Op de camping wat gelezen en weer salade met een lekker stuk vlees en stokbrood met knoflook.

    Vancouver is in 1792 binnengevaren door de Brit George Vancouver waar de Squamish, Musqueam en andere Indianenstammen woonden. In 1858 een eerste goldrush en duizenden Amerikanen trokken hierheen. Veel immigranten uit China na de inlijving van Hongkong door China in 1997. Olympische Winterspelen in 2010 in Vancouver en Whistler. Het 405 hectare Stanley Park is een van de grootste stadsparken van Noord-Amerika. Vancouver is de dichtbevolkte stad van het land (en de op drie na dichtstbevolkte van Noord-Amerika).

    Woensdag 7 juni 2017: Ferry van Horseshoe Bay naar Nanaimo op Vancouver Island

    Zon. Om half 7 wakker (en om 03.00 gebeld door de VU:(). Allebei lekker gedoucht en Piek muesli en Anja weer een gekookt eitje (altijd lief door Piek gemaakt). Piek om 08.00 uur werk-skype met Marten. Om 09.00 uur alles afkoppelen en Piek rijdt naar het havendorpje Horseshoe Bay (20 minuten drive), waar de veerboot vertrekt naar Nanaimo aan de oostkust van Vancouver Island (1.40 duur voor CAN$ 138). Na aankomst half uurtje rijden naar een prachtige oceanside plek op Living Forest RV Campground. Lekker in de zon gezeten met een prachtig uitzicht op zee bij eb. Daarna even het dorp in gelopen voor wat spulletjes zoals waslijn, speelkaarten, handzeep, vaatdoek, etc. Gegeten aan de picknicktafel en afwisselend binnen en buiten gezeten met wat motregen soms. WiFi met de kids, dus lekker appen!!!!

    Vancouver Island is bijna even groot als Nederland (34.000 km2) en heeft een lengte van 450 km langs de zuidkust van British Columbia met 750.000 inwoners. Het ontstond door onderzeese vulkanen ter hoogte van de evenaar en het eiland dreef langzaam af (80 miljoen jaar geleden bevond het zich tegenover de kust van Californië). In het noorden zouden 12.000 zwarte beren leven, grootste concentratie in Noord-Amerika. Walvissen en orca’s trekken langs, maar heel bijzonder is de weergaloze kust van de Grote Oceaan. Hier strekken zich immense wilde stranden uit, bezaaid met aangespoelde boomstronken en kelp. Het koude regenwoud neemt mysterieuze vormen aan.

    Donderdag 8 juni 2017: Van Nanaimo naar Greenpoint Campground tussen Tofino en Ucelet in het Unesco Pacific Rim National Park

    Rond 09.00 naar Walmart Nanaimo (20 minute drive haha) en wat proviand gekocht en een super-de-luxe ligstoel voor Anja (CAN$38=€26 met wrappingtape en bubbeltjesplastic voor de vliegreis terug naar huis). Daarna Anja voor het eerst rustig geoefend met de camper en na het tanken (CAN$ 128 voor 100 liter; de helft van de tank) op naar het Pacific Rim National Park aan de westkust van Vancouver Island. De camping Green Point midden in het Pacific Rim National Park aan de Pacific Ocean was totaal volgeboekt, maar Anja had thuis nog 3 verschillende plekken vooraf kunnen reserveren. Deze camping ligt boven Long Beach in een dicht regenwoud bedekt met korstmossen. Nu naar plek 93, wat niets uitmaakt want je gaat er toch iedere dag op uit met de camper, dus maakt niet uit waar je dan inparkeert. Mooie rit van een paar uur, maar wel af en toe in de regen. Na een wijntje en een biertje meteen even de trail vanaf de overkant van onze plek in het regenwoud naar het strand gelopen. Prachtig met al die aangewaaide boomstronken. Geen WiFi en slechte cellulair. Gekookt en wat gelezen in de camper, want regen.

    Pacific Rim National Park (gratis toegang voor toeristen in 2017 met een permit tot alle nationale Canadese parken vanwege Canada 150 jaar) is een natuurgebied dat uit drie delen bestaat: Long Beach (kuststrook tussen Tofinio en Ucluelet, spreek uit joecloelet en is Indiaas voor veilige haven), de Broken Group Islands (oosten van Ucluelet) en de bekende West Coast Trail. Samen vormen ze een prachtig stuk natuurschoon: koud regenwoud, maagdelijke stranden en een eigen eilandfauna. Door Unesco in 2001 uitgeroepen tot biosfeerreservaat.

    Vrijdag 9 juni 2017: Tofino en Tonquin Trail en Schooner Beach

    Anja tot 07.00 geslapen en Piek tot 09.00. Even de kachel aan voor de kou eruit. Heeeeeerlijk luxe. Om half 11 naar Tofino gereden (21 km) en bij de Tonquin trail geparkeerd. Eerst het dorpje in voor een WiFi verbinding. Met de kids geappt en een reservering gemaakt voor een whale- & orca-tocht van 6,5 uur voor as maandag bij Eagle Adventures (Nederlander Jos) in Campbell River en een reservering voor een camping daar voor 2 nachten (advies van Jos via de mail). Verder Piek wat e-mails gecheckt en Ebook gedownload.

    Daarna in de regen de Tonquin Trail gelopen van 7,5 km door het bos en langs 2 stranden. Prachtig. Op de terugrit naar onze camping geparkeerd bij Schooner Beach (tsunami-gebied, je ziet ook allerlei bordje met evacuation tsunami). Prachtige stranden met al dat wrakhout van aangespoelde bomen. Vandaag hoge golven-waarschuwing (2 uit 3 en 3 is extreme). Thuis naar ons 2e plekje (nummer 13) dat nog mooier is dan ons eerste plekje. Een groter zitje en meer zon. Lekker lezen, zonnig en droog gelukkig, Anja in haar nieuwe stoel genieten en aan haar blogje werken, Piek Volkskrant lezen, vuurtje stoken en gitaarspelen bij het kampvuur.

    Tofino, een vissershaventje, heeft de kenmerken van een schiereiland, met kleine baaien en stranden zoals Tonquin.

    Zaterdag 10 juni 2017: Ucluelet – Lighthouse trail en twee Rainforest trails

    Zon. Rond half 11 naar Ucluelet gereden (21 km) en de Lighthouse trail gelopen van 2,6 km. Prachtige vergezichten over de oceaan, heerlijke weer! Daarna het dorpje in en in trendy koffiebarretje wat gegeten. Daarna WiFi in supermarkt. Op terugweg naar huis twee rainforest trails van 1 km gelopen (eerste in 40 minuten en tweede in 30 minuten). Over houten boardwalks en trappen daal je het regenwoud in vol rode ceders, door de First Nations aangezien als levensboom. Fascinerend en prachtige oude bomen met draadvormige mossen die van de bomen naar beneden hangen. Daarna naar ons laatste, derde nieuwe plekje op de Green Point camping. Wederom in de lekkere ligstoel, wat koken en vuurtje stoken.

    Zondag 11 juni 2017: van Tofini naar Campbell River via de oceanside route 19A

    Om 9 uur vertrek naar de oostkust van Vancouver Island: Campbell River (250 km), bekend als wereldhoofdstad van de zalm. Getankt voor CAN$60 en boodschappen en WiFi bij Walmart. Onderweg boterhammetje gemaakt en langs het Elk Falls National Park. Even over de suspense bridge over de Campbell rivier gelopen met zicht op de waterval. Rond 16.00 op de Parkside Campground (full hook up) voor 2 nachten met WiFi, dus eindelijk appen. Een planning gemaakt voor de komende dagen en gereserveerd voor twee ferry’s. Heerlijke curry gemaakt! Kampvuur en lezen.

    Maandag 12 juni 2017: Campbell River: whalewatching met Jos van Eagle Eye Adventures

    9.30 verzamelen in de haven en met een zodiac (2 x 200 pk, 30 knopen) met 12 man van 10.00-18.00 het water op (met een lunchbreak van een uur) met Jos van Eagle Eye Adventures. Eerst stukje varen om te kijken of er bultrugwalvissen waren, maar nee, dus op gegeven moment weggevaren en onderweg adelaars en zeehonden gezien. Daarna een grazende beige grizzley-beer gezien, een mannetje van 2,5 jaar die net 3 weken uit zijn winterslaap is. Geweldig. Daarna lunch en rond 15.30 verzamelden zich op een eilandje voor dat restaurant zo’n 300-400 adelaars om vissen uit het water te pikken die door de vloedstroom van de bodem zo snel omhoog worden gesleurd dat hun zwemblazen knappen. De adelaars weten precies wanneer ze waar naar boven drijven en pakken ze met duikvluchten uit het water. Fantastisch gezicht. Het mooie is dat Jos steeds gepaste afstand tot het wildlife houdt. Intussen werd Jos gebeld dat ergens 2 humpback whales waren gespot en wij erop af. En ja hoor, daar zagen we ze spuiten en met hun zijvinnen op het water klapperen. Ze komen niet vaak helemaal uit het water omdat dat heel veel inspanning kost voor zo’n groot lijf. Werkelijk een fascinerend beeld en we hebben daar wel een half uur naar zitten kijken. Wat een geluk, enige is dat we geen orca’s hebben gespot, maar we hebben al super geboft met deze wildlife. Leuke ook dat Jos, een geëmigreerde Nederlander sinds 6 jaar (gedwongen carrièreswitch na blessure aan hand als tandarts en nu afgestudeerd marine-bioloog, gespecialiseerd in humpbacks en bears) ontzettend veel te vertellen had. Rozig naar huis en het restant curry van gisteren gegeten. Wat gelezen en vroeg naar bed.

    Dinsdag 13 juni 2017: van Campbell River naar Sechelt

    Om 10 uur met de ferry van Comox (Vancouver Island) naar Powell River (vasteland), duur 1.20 voor CAN$121. Jammergenoeg niet zo’n goede aansluiting op de Ferry van Saltery Bay naar Earl’s Cove om 15.50 (duur 0.50 voor CAN$ 115). Beter de ochtendferry van 08.25 kunnen nemen, dan de aansluiting kunnen hebben van 12.25. Nu moeten wachten tot 15.50 en erna nog 90 km rijden tot de camping Purpoise Beach in Sechelt. Deze route loopt langs de sunshine coast, zoals dit deel hier heet. Maar geen sunshine vandaag, bewolkt en wat somber weer, maar gelukkig wel droog. Canadezen zeiden tegen mij dat ze de westcoast van Canada de wetcoast noemen :). Even gebeld met de camping, maar er was nog plaats genoeg. Alleen jammer van late aankomst qua eten en nog ff zitten want morgen weer verder. Dus maar in de wachttijd bij de laatste ferry alvast de pastasaus gemaakt, voordeel van je huis bij je hebben! Heerlijke beslissing, want van hotel naar hotel maakt het ook duur omdat je nooit kunt koken en misschien niet eens lekker kunt buiten zitten met een wijntje. Kamperen in een tentje lijkt me niks met de wolven en beren… Nee, die camper is perfect, 25 ft groot, maar prima mee te rijden. Uiteindelijk bleek de camping geen WiFi te hebben en zijn we verder gaan zoeken en terecht gekomen op Bayside Campground in Sechelt met alleen een tentplaats maar wel WiFi. Dus appen met de kids. Reserveringen gemaakt voor de komende 5 dagen.

    Woensdag 14 juni 2017: van Sechelt naar Whistler

    Om 9 uur gebeld met Niqee. Wij met Ferry van Langdale naar Horsehoe Bay (gratis op reserveringskosten van CAN$17 na). Boodschappen en tanken in Squamish en in supermarkt geskypt met Sam. Door naar Whistler Campground (overrated en duurste van allemaal, CAN $69 en 1 dollar per douchebeurt). Wintersportdorp van Olympische Spelen van 2010, verder niets. Toegewezen plek door Anja veranderd naar iets leukere, beschuttere plek, lekker buiten gezeten in zon en soms schaduw. Planning doorgenomen en 1 nacht Mount Robson en 3 nachten Jasper gereserveerd. Pasta van dag ervoor gegeten en Anja sperziebonensalade voor morgen gemaakt. Filmpje gekeken in bed voor de allereerste keer.

    Een verbazingwekkende statistiek toonde aan dat je je in Whistler op om het even welk moment nooit meer dan 800 meter van een zwarte beer bevindt.

    Donderdag 15 juni 2017: van Whistler naar Cache Creek

    Bij Cache Creek gestopt bij de Historic Hat Creek Ranche, een oude roadhouse. In eerste instantie voor de handel in bont, daarna een hotel erbij voor de werkers langs de goudmijn-route. Vandaar allerlei namen voor dorpjes langs deze route zoals 100 Mile house, 70th Mile house etc. Want voor de hele goudroute hadden ze 300-400 paarden-wissels nodig per Mile house. Na de goudkoorts werd het een plek om vee te drijven en hooi te exporteren. Superleuke uitleg door een geschiedenis-masterstudent. Daarna met de wagon naar een indianen-plekje. Door huidige indianen van de band in deze streek uitleg over de gebruiken, erg leuk! Daarna door naar Loone Lake, waar onze (via de telefoon met Pam gereserveerde) camping lag: Evergreen Fishing Resort. Prachtige route erheen en aan het meer was nog een plekje voor ons. Allemaal Canadezen die daar de hele dag vissen. Vuurtje en taco’s gegeten.

    Cache Creek beleefde haar bloeitijd tijdens de goudkoorts in de negentiende eeuw. Het was een handelspost waar goudzoekers overnachtten en pelshandelaren zich verzamelden. Op het terrain van Hat Creek Ranch staat onder andere een roadhouse uit de jaren 1860, dat een populaire stop was voor mijnwerkers en reizigers die per trein, huifkar of koets arriveerden. Een andere bezienswaardigheid op de ranch is een indianendorp, waar Shuswap-indianen je meer vertellen over hun geschiedenis en cultuur.

    Vrijdag 16 juni 2017: Cache Creek naar Clearwater / Wells Gray Provincial Park

    Prachtige route met een hert, een vos en prachtige meren binnendoor langs highway 97 en 83 via Lone Butte en 70th Mile (tip van een Nederlander op camping Vancouver). Naar de camping Dutch Lake Resort & RV Park gereden, regenachtig. Binnen gezeten en derde seizoen van serie Arvingerne gestart.

    Zaterdag 17 juni 2017: naar Clearwater Lake

    71 km (waarvan de helft onverhard) naar boven gereden door het Wells Gray Provincial Park. Ondanks dat we nog een nacht hadden gereserveerd bij Dutch Lake, toch besloten om boven op een natuurcamping Clearwater Campground te gaan staan (het is nl. 45 minuten verhard en 45 minuten onverhard naar boven). En jawel opwinding: onze tweede beer (nu een zwarte beer na onze 1e grizzley) in de berm!! Bij aankomst bleken we vergeten te zijn te pinnen en hadden we nét genoeg CAN$23 om onze plek in een envelop te betalen en te reserveren middels een papiertje op onze plek. Daarna wat gezoek om een kano te reserveren, maar uiteindelijk, na wat heen en weer gerij in een kano (via creditcard voor CAN$60) op het Clearwater Lake. Paar uurtjes gekano’t en weer lekker teruggereden naar ons plekje aan de rivier. Daar een hert met een pas geboren baby gezien (die nog amper kon lopen). Deze dieren komen vaak in de buurt van campgrounds bevallen om weg te zijn van wolven, cougars en beren. Buiten gegeten met worstjes en salade en gepofte aardappels in folie en daarna regen en lekker in camper serie verder gekeken.

    Wells Gray Provincial Park, wat minder bezocht maar prachtig en daardoor kans om zwarte beren te spotten. Het heeft ook prachtige watervallen. Helmcken Falls (Murtle River die zich van 145 meter in de canyon stort), Spahat Falls (75 meter hoge waterval die zich in een canyon stort) en Dawson Falls. Het Clearwater Lake is 28 km lang.

    Zondag 18 juni 2918: Clearwater Lake naar Blue River

    Vaderdag. Ff wifi restaurant Clearwater Lake. En via alle watervallen (Spahats Falls, Dawson Falls en Helmcken Falls) naar beneden. Langs de berm weer voor de derde keer een zwarte beer gezien die lekker aan het rommelen was, minstens 5 minuten gekeken hoe hij de schors van de boom trok en zat te eten. Prachtig! Boodschappen voor heel veel dagen gedaan in Clearwater en door naar Blue River Campground in Blue River, waar we in de zon hebben gezeten en lekker een gebraden, gekochte kip met een Caesar salade hebben gegeten. Buiten gezeten en in bed lekker gelezen.

    Maandag 19 juni 2017: Blue River naar Mount Robson bij Valemont

    Eerst naar een liquor store in Vailemont en daarna doorgereden naar Mount Robson, de meest prominente berg in de Rocky Mountains en met zijn 3954m het hoogste punt van het Canadese gedeelte van deze bergketen. Daar 9 km heen van de Berg Lake Trail gelopen tot voorbij Lake Kinney (en weer terug, dus een flinke hike van 18 km). Werkelijk een prachtige tocht, van 12.30 tot 17.30 gelopen en flink wat rode eekhoorntjes gezien. Daarna vanuit de camper op weg naar de gereserveerde natuurcamping Lucerne Campground (zonder bereik en zonder cellulair, iets wat ik minder fijn vind) een moose gezien die stond te drinken. Vuurtje, moe. Foto’s en blog, Piek werken. Omdat geen electra en dus geen magnetron, Piek Tika Massala gemaakt met naan uit de pan. Vroeg bedje.

    Mount Robson Provincial Park, opgericht in 1913, minder bezocht dan Jasper National Park, hoewel ook uitgeroepen door Unesco tot werelderfgoed en vandaar dus een prachtige wandelgebied. Op dit moment beleeft British Columbia een van de ergste insect epidemieën in de geschiedenis. In 2005 heeft de Mountain Pine Beetle een gebied van 7 miljoen hectares geïnfecteerd. Het is een normale cyclus maar nu moet er ingegrepen worden. Deze Beetle prefereert naaldbomen van 80 jaar of ouder. Normaliter helpt het oude, zwakke bomen opruimen maar nu zijn de omstandigheden veranderd. Door succesvol blussen tegen bosbranden is het aantal oudere bomen toegenomen; milde winters hebben de overlevingskansen van de beetles verhoogd van 10 naar 80% en de recente droge hete zomers hebben de bomen verzwakt. Normaal zou de natuur het zelf kunnen oplossen (10% overlevers zijn geen probleem en velen worden gegeten door de spechten, maar dje kunnen 80% niet aan). Het stadium van een aangetaste boom is van groen naar rood naar grijs. De eerste fase wordt green attack genoemd, de beetles leven onder de bast en leggen hun eieren. Fase twee wordt red attack genoemd en gebeurt een jaar later. De beetles hebben de waterstroom en voedingsstoffen van de boom afgesloten waardoor de boom sterft en de naalden rood worden. Wanneer de naalden in het tweede jaar van de boom vallen, is het bos onder grey attack. Dit probleem heeft nu hulp nodig door bosmanagement. De dode bomen worden snel gekapt en er wordt nu een mix van boomsoorten herplant van verschillende leeftijden.

    Dinsdag 20 juni 2017: Mount Robson naar Jasper: van British Columbia naar Alberta (tevens 1 uur tijdsverschil)

    Lekker uitgeslapen en rond 10.30 nog 30 km naar Jasper. Infocenfrum bezocht en door het dorpje gewandeld en een totempaal voor thuis aan de muur bij de maskers gekocht. Bij een lunchtent op de WiFi en een hamburger gegeten. Rond 14.30 bij de camping Whistlers Campground (geen WiFi wel netwerk) waar we online gereserveerd hadden voor 3 nachten en maar goed ook, want vol voor electra-plekken. Sanidump hoeft niet persé, want die hebben ze centraal en water hebben we genoeg. Planning gemaakt voor de komende 3 dagen. Voor eerst paar uur regen, maar niet erg, Piek even zitten werken en ik toeristische dingen uitgezocht. Vanuit de camper een Columbia Ground Squirrel gezien. Restant van Tika massala van gisteren gegeten, nog vol van de burger.

    Jasper National Park in 2011 uitgeroepen door de Royal Astronomical Society of Canada tot Dark Sky Preserve. Dit betekent dat het park zich speciaal committeert om de nachthemel te conserveren en te beschermen en lichtvervuiling te verminderen. Jasper National Park is met 11.000 km2 de tweede grootste dark sky preserve in de wereld.  Het doorkruisen van de Rocky Mountains vormt een hoogtepunt via de Icefields Parkway 93 van Jasper naar Lake Louise (233 km). Steile bergkammen, grote beboste valleien, watervallen, lange gletsjers en meren met smaragdgroene kleur (door het smeltwater van de gletsjers). Zo’n 57 miljoen jaar geleden verrezen de Rocky Mountains door de kracht van de aardkorst en de oceanen die de massa naar bijen stuwde in de vorm van puntige toppen. Ze hebben al vier ijstijden meegemaakt, de laatste 10.000 jaar geleden. In de nationale parken zijn de Rocky Mountains intact gebleven en zijn de landschappen nog steeds die van weleer.  Jasper zelf is minder chic, rustiger en minder commercieel dan Banff, bestaat uit maar drie parallel lopende straten.

    Woensdag 21 juni 2017: Jasper

    Even in informatiecentrum Jasper geskypt om 9 uur (NLtijd 17.00) met Sam en Niqee, fijn hun stemmen te horen want we missen ze wel erg. Paar trails zijn afgesloten vanwege kuddes cow elks met hun baby’s (die gevaarlijk beschermend zijn en rangers echt zeggen dat je 300 meter weg moet blijven van ze) en vanwege veel grizzlyberen. Omdat er ook nog wel wat delen van trails flink besneeuwd zijn, hebben we de trail Valley of the Five Lakes gelopen (1,5 uur). Na 5 minuten op de Icefields Parkway 93 meteen aan de overkant een zwarte beer die wat stond te grazen in de berm en achter ons overstak. Mensen raken zó hyper dat ze zelfs uit de auto stappen, absurd! Wel weer prachtige foto’s. We voelen ons erg bevoorrecht dat we zoveel beren zien. Er zijn mensen die op hun reis geen enkele beer zien (wij denken ook dat dat komt omdat veel campers absurd rijden en dan mis je heel veel). Wij doen op ons gemak en rijden bijna nooit de maximale snelheid.

    Besloten om na de trail even 30 km op de Icefields Parkway naar de Athabasca watervallen te rijden. Prachtig even rondgelopen en daarna via een klein zijweggetje, de 93A terug naar Jasper. in de hoop en dat we weer wildlife op deze rustigere wegen tegen komen is onze ervaring. En ja hoor, dit keer TWEE zwarte beren die overstaken. Bij terugkomst op de 93 ineens een paar auto’s langs de weg en ja: een kudde cow elks die met hun baby’s lagen te rusten., Fantastisch!!!!!! Zwaar irritant echter hoe mensen het leefgebieden van de dieren niet respecteren en gewoon te dicht gaan. Er stond een ranger aan de overkant die steeds tegen mensen riep dat ze afstand moesten bewaren. Je merkte ook dat sommige moeders meteen gingen staan. Je hoopt bijna dat ze zo’n leeghoofd aanvallen. Prachtige foto’s, wat een fantastische dieren. Even weer net dorp in en naar de wasserette, Piek niet helemaal lekker met zijn maag, dus lekker even een tukje gaan doen in camper en Anja tijdens het draaien lekker fotos editen. Terug op de camping kwam ons nog een vos tegemoet gehuppeld. We boffen. Pasta met salade en de seizoensfinale van Arvingerne gekeken.

    De Athabasca rivier linkt het verse ijswater van de Columbia Icefield aan het zoute water van de arctische oceaan. Het water dat je hier ziet reist door Lake Athabasca, Great Slave Lake en de Mackenzie rivier voordat het doorstroomt naar het noordelijke van het continent 6200 km verderop.

    Donderdag 22 juni 2017: vanuit Jasper naar Maligne canyon, Medicine Lake en Maligne Lake

    Uurtje rijden naar Maligne Lake. Onderweg natuurlijk cow elks met baby’s langs de weg en weer een zwarte beer! ONZE TIENDE BEER!!!!!!!!! De trail nummer 21 Mary Schäffer Loop gelopen langs het meer. Daarna met de auto naar naar de Maligne Canyon trail: nummer hike 7. Indrukwekkende bergengte, de diepste van de Rocky’s. Gewandeld naar de plaats waar de canyon het diepst is (50 meter) en waar de schitterende waterval 23 meter naar beneden stort. Onderweg langs Medicine Lake gereden. Mooi weer, bij thuiskomst vuurtje gemaakt. Ondanks dat het een ego-dingetje van mannen is Anja toch ff gaan vragen bij de Canadese buren hoe zij hun vuur zo opsteken (en wat wij fout doen hihihih). In ieder geval missen we een bijl! Zij kwamen ff met wat nieuw gehakt hout voor ons en daarna met een gasbrander. Hahah, zo krijgt iedereen het vuur aan! Gezellig buiten gezeten.

    Medicine Lake staat in de winter bijna droog en in de zomer is het slechts 20 meter diep. Het wordt vaak vergeleken met een lekke badkuip. In de zomer loopt het meer vol omdat het overtollige water van Maligne Lake wordt opgevangen. In de winter stroomt het water weg via een uitgestrekt onderaards netwerk en komt het tenslotte weer terecht in…… Maligne Lake. Op 14-jarige leeftijd heeft een Assiniboian Indiaan genaamd Sampson Beaver het meer bezocht en 16 jaar later een map getekend vanuit zijn geheugen voor Mary Schäffer, die dit meer met haar groep bereikt heeft in 1908 via de Maligne Pass en het meer zelf bereisde per houten vlot.  Maligne Canyon is uitgehold door water dat stroomde onder een gletsjer waarschijnlijk omdat deze canyon al bestond voor het einde van de ijstijd; hetgeen bij moderne gletsjers het geval is. Na de ijstijd was er een soort grot die vrijkwam door het smelten van de gletsjer en zo een soort grot zonder dak werd. Over de canyon werd al in 1914 een eerste brug gemaakt en in 1928 al waren er 6 bruggen de canyon. Men gist dat de canyon ieder jaar een fractie van een millimeter dieper wordt. Het limestone zet uit en krimpt door temperatuurverschillen hetgeen kleine breuken veroorzaakt. Door het bevriezen breken ook stukken rots af. Al in 1915 werd er een theehuis en shelter gebouwd.

    Vrijdag 23 juni 2917: Icefields Parkway nr. 93 van Jasper tot Mosquito Creek

    Eindelijk dan een deel van de de beroemde Icefields Parkway nummer 93 van 233 km door de Rocky Mountains. Prachtig inderdaad, wat een natuur! Wat een meren, wat een bergen, wat een luchten, wat een gletsjers.

    Onderweg bij ieder uitzichtpunt gestopt en gekeken en gekeken en gekeken.

    • naar de Sunwapta (betekent “woelige rivier”) Falls
    • Columbia Icefield Center (uiteindelijk besloten geen Glacier Adventure en Skywalk te doen, zagen het van verre dat het niet veel voorstelt voor zoveel geld en met wintersport staan wel vaker op een gletsjer). In 1844 kwam de gletsjer tot de huidige parkeerplaats.
    • Mistaya canyon: brug over de Mistaya rivier die diepe kolkgaten in de zwarte rotsen heeft uitgesleten.
    • Bridal Veil Falls
    • Weeping Wall
    • Waterfowl lake (foto op onze camper hahaha).

    Rest van de uitzichtpunten overgeslagen (want morgen) en doorgereden naar een first-come-first-serve camping op de helft van de Parkway en werkelijk een prachtige camping Mosquito Creek Campground aan een rivier op 1800 meter hoogte. Eerlijk selfregister formulier invullen en geld in de envelop en zitten en lekker koken en lezen en borrelen. Mooi kampvuur met de aanmaakhoutjes van onze Canadese vrienden eerder. De nacht toch wel wat koud, maar ja wat wil je als Piek het keukenraam open heeft laten staan. Blij met onze drie KLM-dekentjes die we in Vancouver van een vertrekkende Nederlander hebben gekregen.

    Zaterdag 24 juni 2017: Icefields Parkway nr. 93 van Mosquito Creek tot Golden

    Zon. Even 15 km teruggereden en rest van de Icefield Parkway sites gezien:

    • Bow Summit: het hoogste punt van de Icefields Parkway, 2.085 meter
    • Peyto Lake: een prachtig meer dat in de loop van de zomer verandert van groen naar blauw.
    • Bow River, Bow Lake, en Bow Glacier
    • Crowfoot Glacier: Crowfoot levert zijn gletsjerijs aan de rivier Bow. De gletsjer is een stuk teruggetrokken sinds de kleine ijstijd en heeft nu een hele uitloper verloren. Hierdoor stemt de naam van de gletsjer niet langer overeen met de naam die hij oorspronkelijk had gekregen (crowfoot = kraaienpoot).
    • Helen Lake
    • Hector Lake
    • Herbert Lake

    Verder doorgereden naar Lake Louise en weer naar het westen op naar een camping met electra. Even langs Yoho National Park Information Center voor info en besloten qua WiFi en dekking door te rijden naar het stadje Golden. Niet gereserveerd bij Golden Municipal Campground and RV Park, dus ff gedoe voor electra (iedereen komende uit de Rocky Mountains wil nu electra). Uiteindelijk aan de andere kant van het toiletgebouw toch 30 ampère op een invalidenplek :). Hadden de dag erna mogen verkassen maar we vinden het hier wel lekker rustig ( aan rivier en aan rangeerterrein waar die avond bijv een goederentrein met 81 wagons vertrok). Ff toevallig gebeld met zus Lia en daarna heel lang met Niqee. Lekker gekookt en in de zon gezeten.

    Zondag 25 juni 2017: naar Glacier National Park

    Warm. Uurtje rijden naar het Glacier National Park informatiecentrum en een prachtige trail gaan lopen bergop: de Great Glacier Trail 9, best zwaar (9 km met veel klimmen), maar in een woord PRACHTIG!!!!!!!! Hier is rond 1887 een Glacier House gebouwd voor en door de rich and famous. De familie Vaux kwam vanaf dat jaar ieder jaar om Glaciers te bewandelen en in kaart te brengen. Ook Mary Schäffer logeerde er vaak. Rond half 4 thuis en lekker in de zon borrelen, foto’s, blog en Piek wat werken. Dat doet hij eigenlijk iedere dag wel ff. Maar dat is niet storend want er staan toch deadlines open. Zwoele warme nacht, zelfs airco even aan.

    Ooit maakte Canadian Pacific Railway reclame voor dit park door het aan te kondigen als ‘Zwitserland maal 50’. Hier begint de andere tijdzone, die van British Columbia, een uur later dan in Albertaxx. Het is een prachtige streek met ijsravijnen en grillige bergtoppen. Dit Glacier National Park, opgericht in 1886, heeft meer dan duizend actieve gletsjerpaden.

    Maandag 26 juni 2017: naar Yoho National Park en door naar Banff

    Warm. Piek skype met Marten en daarna naar Emerald Lake in Yoho National Park. Even foto’s daar gemaakt en aandenken Sam en Niqee gekocht. We merken dat we qua natuur erg verwend raken en niet snel meer onder de indruk zijn. We hebben ook al zoveel mooie dingen gezien deze maand!! Daarna poging om naar de Takkakaw Falls te rijden (de weg was pas 1 dag open na reparaties na een lawine), maar bij de eerste haarspeldbocht stond een bordje met verboden voor RV’s langer dan 7 meter en onze RV is 25 ft, dus 7.60. Snel gedraaid en bij Lake Louise via de 1A- Bow Valley Parkway naar Banff. Bij het informatiecentrum geparkeerd en even geskypt met Sam die zijn eerste dag poli oogheelkunde als co-assistent in het AMC Amsterdam had gelopen. Ook geappt met Niqee die belangrijke sollicitatiegesprekken heeft uitstaan.

    Yoho National Park heeft meer dan 36 peaks hoger dan 3000 km. Ook uitgeroepen tot werelderfgoed. Yoho betekent ‘vrees’ of ‘respect’ in de Indiaanse taal Cree.

    Door Banff gelopen maar niet veel aan, veel dezelfde toeristenwinkeltjes met dezelfde prullaria. Op naar de camping en wat een afschuwelijke camping: Tunnel Mountain Village II Campground. We hadden hier gereserveerd voor drie nachten omdat het een goed uitvalspunt is, maar mijn god, te lelijk voor woorden en dat voor een national park camping. Geasfalteerde rechte paden met rechts een stukje gravel met een picknicktafel en een vuurpit en dat dan herhaald om de 20 meter. Paar boompjes en is volledig volgeboekt. Dat komt denk ik alleen maar omdat dit een van de enige campings in de wijde omtrek tot Golden en Lake Louise is die electra heeft…… Anja sjaggie en meteen maar alvast een camping in Calgary geserveerd voor de laatste nacht. Regenbui op komst en onweer in de verte, dus maar aan de wijn in de camper zelf en na morgen kijken we of de laatste nacht skippen en eerder naar Calgary gaan.

    Dinsdag 27 juni 2017: vanuit Banff naar Lake Louise

    Warm. Meteen een ander plekje gereserveerd voor de avond en de derde nacht geannuleerd. Op tijd weg en auto geparkeerd bij informatiecentrum van Lake Louise en met de gratis shuttle naar het meer. Prachtig meer (met wel een “lelijk”, nieuw kasteel-hotel aan de voet) en heel veel toeristen die alleen een stukje langs het meer wandelen. Wij hebben een prachtige trail van 11 kilometer gelopen “Plain of the Six Glaciers”, waarbij we helemaal naar de gletsjer boven zijn gelopen. Steeds minder mensen, dus dan wordt het weer een stuk prachtige natuur. Nog restanten sneeuw en duidelijke plaatsen waar lawines bomen en stenen hebben meegesleurd. Teruggereden naar Emerald Lake om nog meer beeldjes te kopen. Anja voor eerst even de douche van de camper gebruikt en had ze eerder moeten doen: prima! Sowieso meer geleerd voor een volgende keer: minder vaak aan de electra gaan, want je kunt tijdens rijden overdag ook opladen en zeker met een extra laadblok dat we altijd bij ons hebben. Dit plekje was beter dan van de nacht ervoor en als je kiest voor geen vuurplaats, dan zijn de plekken aan de rand van de camping wel mooi met uitzicht over de bergen.

    Woensdag 28 juni 2017: vanuit Banff naar Calgary

    Warm. Dit keer een soort prairie-landschap naar Calgary en eerst langs Spruce Meadows, een gigantisch groot paardensport terrein met allerlei verschillende bakken voor springwedstrijden. Toevallig vond er deze week de Pan American plaats, dus lekker even ondergedompeld in Anja’s paardenverleden (jaren dressuur en gesprongen, maar gestopt na breuk rugwervel na val van paard op Terschelling). Daarna voor Piek een stop bij het Olympic Oval, dat net gehuurd werd door de Zweedse schaatsploeg voor de hoogtetraining. Het staat op de gigantische campus van de Universiteit van Calgary. In de namiddag naar de camping Calgary West Campground buiten Calgary.

    Donderdag 29 juni 2017: Calgary stad

    Heel warm. Door de eigenaar van de camping met de auto naar de bushalte gebracht en daarna met bus en metro/tram naar Calgary stad. Wat rond gelopen en de Calgary Tower bezocht, erg leuk! Daarna het Glenbow Museum bezocht waar een grote expositie is opgezet door lokale Indianenstammen over hun geschiedenis. En nu je meer bezig bent met de Canadese inwoners, is het wederom schokkend te zien hoe er met deze oorspronkelijke bewoners is omgegaan. Hun hele territorium ingepikt en gereduceerd tot kleine reservaten waardoor ze niet meer konden jagen en met de seizoenen konden rondtrekken, niet meer hun eigen voedsel konden eten en kinderen in katholieke internaten werden gezet met verlies van taal en identiteit. Vreselijk. Fijn dat we in ieder geval alleen Indianen-souvenirs gekocht hebben. Verder was er nog een interessante tentoonstelling van Kent MonkmanShame and Prejudice. Monkman is een Canadian First Nations artiest van Cree and Ierse afkomst en lid van de Fish River band in Northern Manitoba. Erna op pad naar de Alberta Boot Company waarvan Anja dacht dat die op die 15th Avenue zat, dus vanuit centrum even gelopen vanaf de 5th. Maar bij navraag bleek hij op de 50th te zitten, dus een taxi gepakt. Flink wat tijd besteed aan het uitzoeken van de juiste cowboy-boot, maar uiteindelijk een betaalbaar paar gevonden in de mannensectie. Terug naar de camping en alles gaan inpakken en overblijfselen weggegeven aan andere toeristen en de eigenaar van de camping. Mijn campingstoel keurig ingepakt door Piek met bubbeltjesplastic. Nog even een wijntje ter afsluiting van een geweldige tijd samen.

    Vrijdag 30 juni 2017: camper inleveren Calgary en vlucht naar Amsterdam

    Propaan tanken, grey and black water tanks lozen bij de sanidump en naar inleverplek voor de camper. Paar honderd kilometer teveel gereden bovenop de vooraf gekocht 3000 km (kostte maar €60) en verder alles in orde. Taxi naar vliegveld waar we in heerlijke stoelen bij de Starbucks hebben gewacht en daarna door naar een winebar. Anja appen en Piek werken. Superleuke stewardessen weer en zelfs nog 10 minuten met een piloot gepraat over Anja’s angst voor turbulentie. Naast Anja zat een 83-jarige Duitse vrouw die 5 keer haar braakzakje heeft moeten gebruiken. Anja heeft haar en de stewardessen geholpen met de Duitse taal. Achter ons zat echter een echtpaar wiens baby zowat de hele reis heeft gehuild. Toen de stewardess hen probeerde te helpen met wat tips als misschien handig om even rond te lopen, werd ze zowat aangevlogen dus zei ze tegen mij dat ze hen maar liet. Ik heb hele tijd koptelefoon op voor de films, dus mij stoorde het niet zo, maar de rest wel. Tsja, ze hadden de baby voorbereid door haar de laatste week om 6 uur wakker te maken en dan denken dat ze de hele vliegreis slaapt en haar vooral niet uit het autostoeltje halen..pfff. Einde van de reis kwam de stewardess ons een lief persoonlijk handgeschreven kaartje (met 2 KLM delfts blauwe huisjes) brengen waarmee ze mij bedankten voor de hulp en excuses aanboden voor de overlast tijdens de vlucht. Superattent. Laatste half uur voor landing 10 minuten turbulentie, maar verder een goede vlucht.

    Zaterdag 1 juli 2017: aankomst Nederland en op naar huis

    Om 8.15 geland en opgehaald door Sander en Niqee omdat er geen bussen vanaf Diemen Zuid reden (en we nu wat meer bagage hadden dus onhandig met bussen). Thuis weer bij de poezen die superrustig waren omdat Daan, een vriendin van Niqee op ons huis had gepast (net als bij onze India-reis). Het is zo fijn als je weg bent en je je geen zorgen over je drie poezen en je huis hoeft te maken! Sam en Franka ook nog even gezien omdat ze de autosleutel terug kwamen brengen. Rond een uur of 11 allebei een paar uur gaan slapen (want voor ons gevoel inmiddels 3 uur in de nacht). Daarna opgestaan en proberen op te blijven tot Nederlandse bedtijd. Gelukt en zondag heerlijk met alle kids bijgepraat en hun cadeau’s gegeven (Canadese Maple Syrup en ieder stel een beeldje gemaakt door Indiase kunstenaars: een Inukshuk). Daarna lekker gaan uit eten met z’n allen. Goed weer thuis te zijn bij de kids.

    Het woord Inukshuk stamt uit de taal van de Inuit. Het beeld stond vroeger symbool voor de kracht, leiderschap en motivatie van de Inuit die in een van de meest vijandige gebieden ter wereld wisten te overleven. De letterlijke betekenis van het woord is ‘lijkend op een mens’. Een Inukshuk die op het land staat en bestaat uit twee armen en benen, betekent dat er een vallei is. Aan het einde van deze vallei zal je de mogelijkheid voor ogen komen dat je twee richtingen op kan gaan. Een van de beide armen is altijd net iets langer dan de ander en wijst in de richting waarin het verstandigst om naartoe te gaan. Het komt voor dat men een Inukshuk ziet met een klein gat in het midden en vaak wanneer men daar door heen kijkt, ziet men de volgende Inukshuk op een grote afstand staan. Tegenwoordig is de Inukshuk het symbool van de identiteit en solidariteit van de Inuit geworden. Het zal altijd als een sterke herinnering blijven aan de menselijke bewoning en volharding in het eenzame landschap. Het beeld benadrukt het belang van vriendschappen en herinnert elkaar aan het feit dat iedereen afhankelijk van elkaar is.

    Het was wederom een fantastische maand samen vol natuur, hiken en wild life. Heel anders dan India maar even mooi en intens(ief)! Op naar onze volgende (derde uit zes) reis van een maand naar Japan.

     

    Nog leuker is het om ons foto-album te bekijken, dan weet je nog beter wat we ervaren hebben: klik op deze LINK NAAR HET FOTO-ALBUM (druk als je daar bent rechtsonder op volledig scherm, mooier).

     

     

    Ons reisschema samengevat voor de liefhebber: